Kiekje van twee kleine kraal oogjes die nieuwsgierig de wereld verkennen

Iets meer dan twee weken oud...

Ik ben helemaal vertederd, zo trots als een pauw.

Ik zweef nog even lekker verder op mijn roze (vermoeide) wolkje.

Drijf je even mee?

 

Donderdag 23 maart ging ik op weg voor hopelijk de laatste controle bij de verloskundige.

Na voor de zoveelste keer 3 kwartier op mijn beurt te hebben gewacht, mocht ik al mijn vragen stellen. Wat als de baby niet kwam deze week? Want dan zou ik 41 weken zijn en ik was op zondag uitgerekend. Ik zou de maandag daarop gestript worden en die vrijdag erna een gesprek hebben bij de gyn. Oef wel heftig hoor….

Bloeddruk was wat hoger dan normaal: 80/130. Normaal had ik niet hoger dan 70/110 gehad…. Dit waren volgens de verlos allemaal tekenen dat alles startklaar was… Ook was de baby helemaal ingedaald. Nou mooier kon het allemaal niet. In mijn uppie reed ik weer terug naar huis om alles te bespreken met mijn lief.

 

 

Zoals de afgelopen weken werd ik af en toe wakker van een krampje. Om een uur of 5 voelde ik er een waarvan ik dacht als die heftiger zou worden het wel een s serieus zou kunnen worden…Ik draaide me nog eens lekker om. Toen Sem rond zes uur of half zeven bij ons op bed klom, zei ik tegen mijn lief dat hij hem maar even bij mij uit de buurt moest houden, want ik voelde dat het heftiger werd. Het was begonnen!

Rond een uur of acht besloten we Sem maar weg te brengen naar mijn schoonmoeder. Ik dook nog even mijn bed in voor een tukkie. Want die weeën die kende ik inmiddels wel, die had ik de afgelopen weken vaker tijdens mijn slaap gehad. Af en toe werd ik wakker van een kramp, maar ik heb nog echt even een uurtje geslapen. Wat later belde mijn moeder. Heel apart dat je er mensen weten dat het begonnen is, dat je bezig bent je kind te krijgen. De weeën waren nog best te doen, vrij regelmatig. Maar duurden slechts een halve minuut. Tijdens het gesprek met mijn moeder kreeg ik er weer een en ik smeet de telefoon weg. Praten lukte echt niet meer.
We staken kaarsen aan en ik had alle gordijnen dicht gedaan, want het werd inmiddels licht. Heel knusjes zaten we met z’n tweeën bij elkaar en Maakten grapjes. Giechelend en grinnikend kletsten we wat en zaten met spanning te wachten op elk teken dat het wat heftiger zou worden. Het werd heftiger. Er waren rug weeën. Ik riep: “Er komt er weer een!” en mijn Lief duwde uit alle macht op mijn rug. Wat een team! Niks geen gescheld en gegil, maar pure liefde voor elkaar en steun. Wat was ik blij met hem naast me! Als hij bij me was, kon ik alles aan! Hij bekeek het formulier van de yoga juf en vertelde me dat ik nu in de laatste fase zat. Ach wel nee, zo voelde het niet! De weeën kwamen wel elke 5 minuten, maar duurden maar een halve minuut. Door een van de verloskundigen was ik geïnstrueerd om pas te bellen als ze wel een minuut duurden… Toch werden ze nu wel heviger qua gevoel. 11 uur. Toch maar bellen.

Toen werd het allemaal wat heftiger…. Ik wilde nu wel dat ze snel kwam. Ik wilde eigenlijk nog even naar de toilet. Dat had ik helemaal van tevoren uitgedokterd, dan zou er tijdens de bevalling niks meekomen. Ik kreeg nu ook een beetje aandrang. Ik moest maar vragen aan de verlos of het nu de geijkte fout was, of dat ik gewoon nog even naar de toilet kon gaan… Waar bleef ze trouwens???

Eindelijk, het leek wel eeuwen. Opgelucht haalde ik adem. Het werd nu toch wel echt serieus. Het was dezelfde verloskundige die de vorig bevalling niet kon afmaken, omdat Sem in het vruchtwater had gepoept. Dus i.p.v. mijn romantische thuisbevalling, werd het een ziekenhuis bevalling, zonder persweeën, met een knip van hier tot Tokio, een scheur en een vacuüm verlossing. De verlos vond ik de leukste van de hele praktijk en ik was ook erg blij dat zij nu net binnenstapte. Snel maakte ze alles in orde, emmers en andere zaken. Ondertussen ving ik de weeën op die nu echt serieuze vormen aannamen. Opeens zei ze dat ik bij de volgende wee al mocht proberen mee te persen! Nu al?

En toen was ie er: een echte pers wee! Ik riep het. Helemaal blij met dit gevoel. Ik ging er helemaal voor. Ik zou die weeën omarmen en zorgen dat ze dit keer zouden blijven. Langzaam, maar heel bewust voelde ik het kindje zakken. En langzaam naar buiten komen. De verlos brak mijn vliezen en zag weer mecconium (poep!). Dus toch een kleine knip….want ze wilde nu een beetje vaart maken. Toen die kleine wurm op mijn buik lag, zei mijn Lief: “Het is een jongen!”. 24 maart 2006, 11.53 uur. Nog geen uur na mijn belletje met de verlos en ik had een zoon in mijn armen, mijn tweede zoon. Een heel klein kereltje. Veel kleiner dan mijn eerste… en ondanks mijn angst dat ik niet van een baby, een tweede kind zou kunnen houden, voelde en wist ik meteen: mijn derde grote liefde lag op mijn buik.